Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Godsgeschenk

B

baby’s zouden in de eerste weken na de geboorte altijd op hun vader lijken. Mannen zijn er dan zeker van dat zij de biologische vader zijn en hechten daardoor sneller aan hun kind, zo luidt de theorie.

Die eerste weken duren in Ferrans geval nu al negen maanden. Onze zoon lijkt helemaal niet op mij. Ferran heeft een roomblanke huid, zijn ogen zijn groen/ blauw/bruin, hij heeft lange wimpers, een lichte haarkleur en – nu al – de haarlijn van zijn vader. Het enige wat we gemeen hebben, is dat ik als baby sprekend op een jongetje leek. Verder was ik vrij donker, ik had gitzwarte haren en een sche-ve neus. Tot mijn puberteit leek ik op een Apache indiaan. De kans bestaat dat onze zoon later toch iets donkerder wordt. Wierd zou het mooi vinden om dat Turkse van mij in hem terug te zien. Grappig genoeg zien de Turken dat anders. “Een godsgeschenk, kijk die lichte huid en die blauwe ogen!”, zei mijn tante. “Fidan, dit kind lijkt helemaal niet op jou.” Ik denk dat ze de woorden ‘gelukkig maar’ nog net kon inslikken.

Een lichte huid en blond haar worden door veel Turken als schoonheidsideaal gezien. In Turkije laten vrouwen massaal hun haren blonderen en glad föhnen. Vooral in de zomertijd maken kappers overuren omdat door de hitte de krullen er zo weer inschieten. Geen gezicht die kapsels, vond ik, zo onnatuurlijk. Totdat ik in Istanbul ging wonen en w erken als correspondent. Binnen een jaar was ik hoogblond. De stijltang werd mijn beste vriend. Nog een jaar later ging ik een stap verder. Ik liet een neuscorrectie doen, ook heel populair in Turkije. Al mijn hele leven klaagde ik over mijn neus die ik te groot en te scheef vond. In Nederland had ik het nooit aan-gedurfd, maar in Turkije werd het me gewoon aangesmeerd: “Die neus, Fidan, dat kan echt niet.” Ik wilde geen mini wip-neus zoals veel vrouwen daar, hij moest alleen wat rechter worden gezet en misschien ietsiepietsie kleiner. De chirurg probeerde me nog van gedachten te doen veranderen: “Hij moet echt véél kleiner!” Ik hield echter voet bij stuk en was tevreden met het eindresultaat. Anderen viel het niet eens op.

Een maand na de operatie stond ik live voor de camera van RTL Nieuws. Doodnerveus omdat iemand het misschien zou zien. In Turkije mag zo’n operatie dan heel normaal zijn, in Nederland zouden ze me vast uitlachen. Het bleef muisstil in Hilversum. Nooit iets gehoord. Waarschijnlijk omdat mijn neus nog steeds groot is. Wierd plaagt me er vaak mee: “Ze hebben er wat gereedschap in achtergelaten.” Nu is het natuurlijk de vraag of Ferran mijn oude Turkenneus krijgt. Arme jongen. Leg dat maar eens uit. “Mama had eigenlijk een scheve en grote neus.” De kans is groot dat hij antwoordt: “Als dit de geopereerde versie is, hoe groot was de originele dan wel niet?” Wierd vindt het wel leuk als Ferran mijn neus krijgt. Hij vond mijn neus – als enige – stoer. “Bovendien weet je dan eindelijk zeker dat hij je biologische kind is.”

Nog geen reacties.

Reageren?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *